“En realidad, la austeridad funciona muy bien para lo que ha sido diseñada: transferir riqueza de abajo a arriba. Y nos han convencido de que es el mejor resultado”“Ahora hay gente que se está rebelando, pero la mayoría vota contra sus intereses, vota a Trump. Todo su gabinete proviene de las grandes empresas. Pero la gente corriente vota esto, creen que en su interés”

Origen: “La izquierda cree que sus ideas son tan estupendas que no le hace falta defenderlas”

 

 

, ALa presidenta de honor de ATTAC, la politóloga Susan George.

La presidenta de honor de ATTAC, la politóloga Susan George, esta semana en Madrid. MARTA JARA

En 2018 cumpre 20 anos o movemento ATTAC. Nacido en Francia como grupo de presión a favor da introdución dunha taxa ás transacciones financeiras internacionais (coñecida popularmente como Taxa Tobin), o seu propósito é organizar á sociedade civil para ?poñer freo á ditadura dos poderes económicos, exercida a través dos mecanismos de mercado?. A finais de xaneiro, Madrid acolleu unha reunión de ATTAC Internacional, na que participa a súa presidenta de honor e do Transnational Institute de Ámsterdam, Susan George. Esta lúcida filósofa e analista política nada en Ohio (EEUU) fai 82 anos (desde 1994 ten a nacionalidade francesa) é a autora da soada distopía ?O Informe Lugano?.

Como cre que poden afectar ao comercio internacional as recentes decisións do novo presidente estadounidense Donald Trump de dinamitar distintos tratados comerciais internacionais?

Estou encantada de que Trump háxase desembarazado do Tratado Transpacífico (TTP), e espero que tamén o faga co europeo TTIP. Creo que probablemente farao, porque dixo que quere establecer acordos bilaterales. Si desfaise destes dous grandes tratados, non creo que prexudique ao comercio mundial en absoluto, porque non se trataba de comercio, senón de dar máis privilexios regulatorios ás grandes compañías transnacionales. Si chégase a acordos bilaterales, pode ata ser beneficioso. Non digo que todas as decisións económicas (de Trump) sexan beneficiosas, pero vostede preguntoume polo comercio.

Nos últimos meses vivimos unha sucesión de filtraciones, como os Papeis de Panamá. Como contempla esta nova forma de coñecer os desmanes das empresas para defraudar impostos?

É moi boa, os xornalistas realmente están facendo o seu traballo. Centos de miles de persoas poden comprender agora mellor o que significa un paraíso fiscal e como funciona, e como están roubando diñeiro que pertence aos cidadáns. Por exemplo, en Francia fíxose un estudo parlamentario que mostra que entre 60.000 e 80.000 millóns de dólares desapareceron dos fondos do Tesouro. Impostos que non se pagaron porque transferencias que se terían que facer no país non se fixeron. A maioría da xente non soubo estas cousas ata que se publicaron nos xornais. Grazas a filtraciones como “Os Papeis de Panamá” moita máis xente sabe que lles estiveron roubando a eles, directamente, dos seus hospitais, do seu transporte público.

Unha das razóns da desigualdade é que as multinacionais non estean pagando todos os impostos que deberían.

Teño un amigo que é inspector de facenda retirado, e susciteille esa pregunta fai moitos anos: ?Están as transnacionales pagando todos os impostos que deben??. E contestoume: ?Sempre pagan algo, pero pagan o que queren?. Deberían dicir en cada país no que operan cales son os seus volumes de vendas, cales son os seus beneficios, cantas persoas teñen empregadas, o básico, e entón podemos decidir canto teñen que pagar. Non sería tan difícil, resolvería moitas cousas, pero non temos os instrumentos legais adecuados para iso. E Trump probablemente vai facer que continúe sendo así.

Varios países, entre eles España, dixeron que estarían dispostos a implementar unha taxa ás transacciones financeiras internacionais, unha sorte de taxa Tobin como a que defende ATTAC. Ve posible este escenario?

Por desgraza, foi Francia, o meu país, o que evitou que se implementase no pasado. Pero paréceme moi ben que España se mostrou a favor. Nalgún momento terán que aplicala, porque de novo volvemos á cuestión de que os nosos aforros están sendo roubados. Unha vez que a xente sábeo, pensa que o seu diñeiro pode gastarse mellor que ir ao peto dos máis ricos do mundo.

Por iso a información é tan importante. Cando eu comecei no activismo e na política, diciamos ?debedes saír de Vietnam?. E a xente quizá estaba de acordo, ou quizá non, pero sabían do que estabas falando. Agora as respostas son máis longas e complexas. A información é moi importante e é moi importante seguir repetíndoa.

Os índices de desigualdade están crecendo ata si os nosos gobernos falan de subidas de PIB. Cre que se pode dicir que a crise económica forma parte do pasado?

É que non creo que sexa unha crise. Unha crise significa algo terminal, significa que ou vas recuperarche ou vas morrer, pero non dura case dez anos. Isto non é unha crise, é unha enfermidade que está sendo fomentada polas políticas económicas actuais. En realidade, a austeridad funciona moi ben para o que foi deseñada: transferir riqueza de abaixo a arriba. E convencéronnos de que é o mellor resultado.

Que opina da idea de que o desemprego está creado polos gobernos e polos poderes para manter á xente con medo, para que non se rebelen?

Non sei si é deliberado crear medo. Pero escoitei unha charla de Tony Benn (un destacado deputado laborista británico, falecido en 2014) na que empezaba dicindo ?o medo é a disciplina da economía capitalista?. É un xeito moi elegante de dicilo. Si os gobernos fano aposta, non o sei, porque terían moito máis éxito e serían reelixidos si loitasen contra o tipo de desigualdade que vivimos nos nosos países.

A mediados dos anos 70, en Europa as rendas do traballo eran o 70% e as do capital do 30%. Agora as rendas do traballo son do 60% e as do capital do 40%. Así que se perdeu un 10% de riqueza no peto da xente. Un 10% do PIB europeo son algo así como 1,6 billóns. É moito diñeiro que non vai ir ao consumo e o investimento europeas, e que non pagará impostos por iso.

Así que non é un misterio que nos últimos anos a xente teña menos que gastar, que a xente estea curta de diñeiro. Entón a pregunta é pertinente. É que os gobernos fano aposta ou é que non saben economía? Pero o que é certo é que hai unha economía equivocada (a da austeridad) que se converteu na biblia. E para convencer dela hai enormes investimentos en think tanks, en libros, artigos, tribunas universitarias, xuíces, institucións relixiosas.

Gramsci nos anos 20 xa dixo ?podes gañar a través da violencia, pero tamén a través das súas cabezas. E para facer iso tes que usar as institucións?. E iso é o que a esquerda non entendeu e a dereita, si. A esquerda cre que as súas ideas son tan estupendas que non hai que defendelas (somos xenerosos, somos simpáticos, defendemos os dereitos humanos). Pero o problema é que a dereita logrou enmarcar estas cuestións de maneira que dixeron á xente, e convencéronlles: ?Si non tes traballo e es pobre, é a túa culpa. Non es organizado e merécesche o que tes?. Moita parte desta mensaxe foi interiorizada.

En que se nota?

Agora hai xente que se está rebelando, pero a maioría vota contra os seus intereses, vota a Trump. Todo o seu Gabinete provén das grandes empresas. Pero a xente corrente vota isto, creen que no seu interese. O Brexit é parecido, creo que a xente corrente ten unha idea equivocada do que vai pasar alí, porque as leis sociais británicas son peores que as europeas, en canto a salario mínimo, horas extra, en aspectos sociais van estar peor, pero votárono probablemente por medo á inmigración, aínda que estean equivocados.

AQUÍ O TEXTO ORIXINAL, EN eldiario.es

Advertisements